Na de prettige Yonne-tijden is het dinsdag wel weer erg vroeg als we om 06:00 sluis Isle-Adam invaren. “Het zijn tegenwoordig ook geen Franse tijden meer op de Oise!” moppert Annemarie als ze boven komt. Maar als we even later over de marifoon horen dat de sluis net één uur na ons gestremd is, mogen natuurlijk helemaal niet klagen! In sluis Venette schutten we samen met goede bekenden, de Franse spits Kaïros. Ze nemen vaak – tegen vergoeding – (Nederlandse) passagiers mee en hebben een website: http://kairospeniche.canalblog.com. Ze gaan echter in Compiègne bunkeren, en daar willen we niet op wachten, het blijft dus bij een kort weerzien.

Woensdag, we zitten we weer op klein spitsenvaarwater. Dat blijf ik toch wel tien keer leuker vinden dan de grootschalige, snelle en weinig-sluis-bezittende vaarwegen, ondanks dat het alweer de vierde keer in korte tijd wordt dat ik het Canal de St-Quentin zal doen. Maar hoe leuk, mooi en afwisselend het varen hier ook is, deze ronde schiet het weer niet zo op; twee langzame buren voor ons en aan de vijf sluisjes boven Saint-Quentin ook nog een reeks tegenliggende schepen van de ochtendramé richting zuid. In plaats van varen is het meer: drijven, fotograferen, drijven, sluis(!), stukje varen, drijven… Uiteindelijk arriveren we om 19:00 bij de tunnel, waar we aan kunnen sluiten bij een échte Rame. Morgenochtend vroeg vertrekken we met negen spitsen.

Wachten bij Saint-Quentin

De tunnelpassage blijft prachtig, maar het wordt wel ietsje minder wanneer ikzelf  ‘het pookje’ in handen magnemen; het valt niet mee om zowel kop als kont langere tijd tegen de glijbalk te houden!Na de tunnelpassage hebben we echter tijd genoeg om uit te rusten, want we kwamen gisteren als zevende aan de tunnel, dus zijn we vandaag ook weer zevende schutting aan de eerste afvarende sluis. Het kanaal aan de noordkant van de tunnel bevat meer sluisjes dan ‘the other side’, leuk voor de afwisseling, maar met zes (diep)geladen schepen voor en weer een hoop tegenliggers. Zit er wederom weinig snelheid in. Snelheid die we eigenlijk wel nodig hebben, willen we zondag Vlaanderen nog doorkomen. Vrijdag 1 mei is een nationale feestdag, dus dan wordt er op dit kanaal ook al niet geschut. We komen ’s avonds tot Thun-l’Eveque, als alles meezit kan het nog.

Dankzij www.spitsen.be maken we er een gezellige vrije vrijdag van in Iwuy. Er is een uitgebreide rommelmarkt. Je kan het zo gek niet verzinnen of het is er te koop: ski-attributen, 2e hands ligbaden, complete auto’s en zelfs (hoogstwaarschijnlijk uit het kanaal opgeviste) olieblikken!

We vullen de tijd met het ankerlier + draad invetten, afgewisseld met af en toe een bezoekje aan de sluis voor ’n kijkje en ’n babbeltje met collega’s. Je komt zo nog eens wat te weten. Zo heeft de bewuste motor ongeveer dezelfde leeftijd als mijn leermeester, geen wonder dat hij het dan eens begeeft! Eind van de middag is de motor van de (allang buiten gebruik gestelde) middendeur naar de benedendeur verplaatst, op hoop van zegen. En jawel, dié doet het nog! Mooi, dan kunnen we weer door. Eerst een volle schutting spitsen op, en dan gaan wij met vijf andere spitsen af. We komen tot Valenciennes, waar we tot laat in de avond nog een cityview maken. Vlaanderen in komen we morgen niet meer, laat staan uit, dus wordt het in ieder geval een ongestreste zondag.

Panne-praat