|
|
|
Week 35 |
|
|
vrijdag 28 augustus 2009 |
“Volgende week maandag in Vieux les Asfeld laden voor Spyck, gaan
waarschijnlijk via de Maas.” Terwijl ik foldertjes uitdeel aan
passerende jachtschippers als sluissteward in Maasbracht, komt het
SMS-je binnen. Afzender is mijn ex-stagegever; de spits Picaro. Als het
uitkomt kan ik mee. Volgende week dinsdag t/m donderdag staan puur
toevallig als m’n vrije dagen ingeroosterd...
|
 |
|
En dus parkeer ik dinsdagochtend 07:30 mijn rode VW-Polotje in
Rethel, het stadje waar de Picaro me even later op zal pikken. Het is
miezerig, echt Ardennenweer, als ik aan boord stap voor een tochtje
over het Canal des Ardennes. Het voelt wel een beetje als ‘mijn
kanaal’, aangezien mijn passie voor de spitsenvaart hier al op jonge
leeftijd gevormd is; in mijn kinderjaren hadden wij een familiehuis aan
de Vallei du Montgon, een stuk Canal des Ardennes waar over een afstand
van 8 km, 27 sluisjes achter elkaar liggen. Het was (en is!) – hélemaal
als klein jochie – elke keer weer fascinerend om te zien hoe een spits
de smalle sluisjes in prikte, vastmaakte, steeg of daalde en vervolgens
met flink gas de sluis uitvoer. Kortom, onnodig om te melden dat een
passage van deze route met de Picaro een langgekoesterde wens is! |
|
Het
stuk van Rethel naar de Vallei gaat vrij vlot, dat wil zeggen: zonder
vastzitten of haperende sluisautomaten. Maar vanaf Semuy is het sluis
in, sluis uit, en weer de volgende sluis.. De snelheid is er daarmee
uit, maar het geeft het varen zelf wel een extra tintje. Vlak voor
sluissluitingstijd komen we dan eindelijk langs onze vroegere
vakantiestek. De (inmiddels behoorlijk op leeftijd geraakte) franse
buren weten niet wat ze zien als de Picaro boven de sluismuren uitkomt.
Dat het kleine jongetje van vroeger daar nu stagair is! Twee sluizen
verder maken we vast, leggen de grote loopplank, zodat de oude buurman
nog even langs kan komen voor een borrel. Die neemt hij overigens zelf
mee; in een wit kraakzakje zitten vier biertjes en een bruine
wijnachtige fles zonder etiket. Wat er precies in zit weet hij
eigenlijk niet, ‘Ja, witte wijn of rosé..’ |
|
De volgende ochtend starten we in de nevel, over ‘extra
tintjes’ gesproken. Idyllischer kun je de vallei haast niet treffen!
Rond 10:00 zijn we boven bij het scheidingspand aangekomen. Het water
staat hier duidelijk te laag waardoor we geregeld over de bodem
schuiven, en zelfs nog eens muurvast komen te zitten. Desondanks komen
we ’s avonds nog op de Maas, waarin het Canal des Ardennes uitmondt.
Op de Maas vaar je afvarend van Charleville-Mezieres in één dag
naar de Franse grens. Maar in Revin stap ik af, want morgen (vrijdag)
begint het werk op sluis Maasbracht weer.. Het Openbaar Vervoer in
Frankrijk is al een avontuur op zich. Natuurlijk rijden er vandaag geen
treinen tussen Givet en Charleville, maar is er – na twee uur wachten –
een bus geregeld, die alle tussenliggende stationnetjes aandoet.. De
treinen tussen Charleville en Rethel rijden gelukkig wel, en zelfs mijn
autootje staat in Rethel nog ongehavend te wachten, zodat ik toch nog
net voor 00:00 in Maasbracht terug ben. Een mooi eind van een
schitterende vaartocht, kortom; een prachtig startschot voor het nieuwe
schooljaar!
|
 |
|
|
