Het enige nadeel van wonen in Haarlem en studeren in Rotterdam is de tweeënhalf uur reistijd elke dag. Als student doe je dat (dankzij de gratis OV-studentenkaart) uiteraard per trein. Meestal gaat dat prima, maar zo af en toe heb je van die dagen..

Dinsdag is zo’n dag. Na het laatste lesuur loop ik richting het metrostation, de brug aan de Coolhaven gaat vlak voor m’n neus open, waardoor ik net de metro én aansluitend de rechtstreekse trein Schiedam-Haarlem mis. De volgende trein bestaat gelukkig uit twee treinstellen, zodat er nog genoeg zitplaatsen zijn. Twee stations verder, bij Den Haag HS, blijven de treinen over het algemeen wat langer staan dan op de kleinere stations, vandaag duurt dat echter wel héél erg lang. Na twintig minuten wordt dan eindelijk de reden omgeroepen: “Dames en heren, tot onze grote spijt hebben we geen machinist kunnen vinden die deze trein naar eindpunt Amsterdam kan rijden, u wordt allen vriendelijk verzocht uit te stappen!” En dus stroomt de lange Intercity leeg en ziet het perron vijf minuten later gitzwart van de gestrande reizigers. Er blijkt ook nog een stroomstoring rond Rotterdam te zijn, waardoor het nog eens een half uur duurt voor er een trein richting ’t noorden arriveert. Iedereen wil natuurlijk in dié trein mee. Dat past niet aangezien de trein al vol reizigers uit Rotterdam en Delft zit,...

Het kan gelukkig ook anders. Donderdag loopt een conducteur, met hoogstwaarschijnlijk Surinaamse roots, haastig door het gangpad om nog op tijd ‘station Leiden’ om te kunnen roepen. Hij doet dat in perfect Nederlands, zonder enig accent, op een manier die aan een KLM-purser doet denken, zo hartelijk, netjes en uitgebreid. Als ik in Haarlem uitstap, wenst hij alle ‘uitstappers’ stuk voor stuk een ‘fijne avond’, ‘tot ziens’ of ‘goede overstap’. Mooi om te zien dat iemand zijn werk met zoveel plezier doet! “Jaja, dat máákt het werk ook leuk. "Enneh, vertel maar verder hé!” is de reactie. Zo, staaltje NS-promotie!

De OV-studentenkaart is ’s weekends niet geldig, dus pak ik zaterdag de auto naar Oudewater waar de plaatselijke vaardagen worden gehouden. Twee bekenden liggen er met een ex-Wasserschutz scheepje en twee opduwertjes. Gezellig altijd, dat soort evenementen. Het is echter wel typisch om te constateren dat vrijwel alle vaardagen veel op elkaar lijken. “Het wordt daardoor echt eentonig en saai.. Wellicht is daarom deze ronde wel de laatste voor ons”, aldus de twee liefhebbers.