Via de Westerschelde en Terneuzen vindt Thijs geen goed plan met de stevige wind deze week, want áls de rollen – ondanks de geslagen keggen - zouden gaan rollen, is de kans op zinken toch aanzienlijk. Dus, we gaan via Schelde richting Frankrijk. De beneden-Schelde tussen Antwerpen en Merelbeke is, met de vele scherpe bochten, een bijzonder stukje vaarweg. Bijzonder zijn ook de bolders op de boven-Schelde: die zijn er alleen bovenop de muur, en dan ook nog eens een meter van de sluiswand vandaan! Pff, het valt niet mee om daar als beginnend matroos een touwtje omheen te krijgen. De toeschouwers (de Picaro-schippers, sluiswachters en buurman 1 t/m 3) hebben zich in ieder geval kostelijk vermaakt…

De betonblokoevers in het Canal du Nord lijken aanvankelijk vrij degelijk, in tegenstelling tot veel andere kanaal- en rivieroevers in Frankrijk. “Lijken ja!” reageert Thijs direct. “Zo om de vijf jaar is er hier een oeverinstorting.” De reden volgens de Franse vaarwegbeheerder VNF: de slappe ondergronden in Noord-West-Frankrijk door de vele loopgraven, granaten,.. Ah, dus hier ongeveer komt de Seine-Nord over een paar jaar!

Na het Canal du Nord komen we op de Oise. Een mooie rivier, vind ik, maar in deze tijd van het jaar zijn alle bomen nog erg kaal. In de zomer, als de rivier gehuld is in een groen jasje, zal het net lijken alsof je door de groene hemel vaart.. In sluis ‘Verberie Sarron’ komt een Nederlandstalige sluismeester een fotootje van de Picaro brengen. Hij is van vorig jaar, en niet heel bijzonder. Als Thijs vraagt waaraan we die te danken hebben, komt de aap uit de mouw: of we misschien een petitie willen tekenen voor zijn aanblijven als sluiswachter? Hmm, vooruit.. Omdat-ie Nederlands spreekt, vinden we achteraf een goed motief!

We hoeven volgende week maandag pas te lossen, dus kunnen zaterdag in Conflans-Ste-Honorine blijven liggen om naar het plaatselijke scheepvaartmuseum te gaan. Jaoh, je hebt het als matroos niet slecht op een spits!